کنارم هستی و اما دلم تنگ میشه هر لحظه
خودت می دونی عادت نیست
فقط دوست داشتن محضه . . .
کنارم هستی و بازم بهونه هامو می گیرم
میگم واااای چقدر سرده ... میام دستاتو می گیرم
یه وقت تنها نری جایی که از تنهایی می میرم
ازین جا تا دم در هم بری دلشوووره می گیرم . . .
فقط تو فکر این عشقم
تو فکر بودن با هم
محاله پیش من باشی برم سرگرم کاری شم
می دونم که یه وقتایی دلت می گیره از کارم
روزایی که حواسم نیست بگم خیــــــــــــــــلی دوست دارم . . .
تو هم مثل منی انگار
ازین دلتنگیا داری
تو هم از بس منو می خوای یه جورایی خود آزاری . . .
کنارم هستی و انگار همین نزدیکیاست دریا
مگه موهاتو وا کردی که موجش اومده اینجا؟
قشنگه رد پای عشق
بیا بی چتر زیر بـــــــــــرف . . .
اگه حال منو داری می فهمی یعنی چی این حرف . . .
Such a lonely day
And it's mine
The most loneliest day of my life
Such a lonely day
Should be banned
It's a day that I can't stand
The most loneliest day of my life
The most loneliest day of my life
Such a lonely day
Shouldn't exist
It's a day that I'll never miss
Such a lonely day
And it's mine
The most loneliest day of my life
And if you go, I wanna go with you
And if you die, I wanna die with you
Take your hand and walk away
The most loneliest day of my life
The most loneliest day of my life
The most loneliest day of my life
Such a lonely day
And it's mine
It's a day that I'm glad I survived
احساس ميكنم تورو
از پشت اين همه سكوت
تو كافه بارون ميگيره
وقتي ميشينم ، روبروت !
از راه كه ميرسي بازم
عطرت ميپيچه تو هوا
فنجونمُ پر ميكني
از حسِ طعمي آشنا
وقتي نگاه ميكني
خورشيد تكراري ميشه !
همينجا روي ميزمون
رودِ عسل جاري ميشه !
حوا تويي ، هرجا تو باشي
بهشته !
سيبي كه چيدي ، ابتداي سرنوشته
كافه ، خيابون ، خونه يا
هرجا كه باشي
ميتونيم از دنيا و تلخي هاش جدا شيم
چيزي بگو بانوي من
كلافه ام ازين سكوت
ميشكنه بغض آخرم
وقتي ميشينم روبه روت !
چيزي بگو شايد صدات
حريف دلتنگي بشه
شايد شبِ سياه سفيد
با واژه هات ، رنگي بشه
شايد كه بيدارم كني
از خوابي كه كابوسمه
دارم به دريا ميزنم
چشماي تو فانوسمه
حوا تويي
هرجا تو باشي
بهشته !
سيبي كه چيدي
ابتداي سرنوشته
كافه ، خيابون ، خونه يا
هرجا كه باشي
ميتونيم از دنيا و تلخيهاش
جدا شيم . . .
گاهی وقتا قلبت انقدر نامنظم می زنه که برای آروم کردنش مجبوری بایستی ...
به جلو چشم بدوزی و نفس بکشی ...
نفس های عمیق!
نفس های سنگینی که هیچکدوم توانایی آروم کردنتو ندارن!
جلو رو نگاه می کنی و به یه جا خیره میشی ... ولی نمی بینیش!
یه جورایی انگار رو افکارت سوییچ شدی ...
اونا از جلوی چشمات می گذرن نه چیزی که بهش چشم دوختی!
تو همین حال و هوایی که یهو حس می کنی دیدت تار شد
پلک می زنی و یهو یه قطره اشک رو گونت می چکه ...
میاد پایین و از روی لبت رد میشه ...
شــــــــــــــــــــــــووووووووووووووووووووووره
اسمشو میذارم شورترین لحظات زندگی ... J
ابر ، با آن پوستين سرد نمناكش
باغ بي برگي
روز و شب تنهاست
با سكوت پاك غمناكش
ساز او باران ، سرودش باد
جامه اش شولاي عرياني ست
ور جز اينش جامه اي بايد
بافته بس شعله ي زر تا پودش باد
گو بريد ، يا نرويد ، هر چه در هر كجاكه خواهد
يا نمي خواهد
باغبانو رهگذاري نيست
باغ نوميدان
چشم در راه بهاري نيست
گر ز چشمش پرتو گرمي نمي تابد
ور به رويش برگ لبخندي نمي رويد
باغ بي برگي كه مي گويد كه زيبا نيست ؟
داستان از ميوه هاي سر به گردونساي اينك خفته در تابوت
پست خاك مي گويد
باغ بي برگي
خنده اش خوني ست اشك آميز
جاودان بر اسب يال افشان زردش مي چمد در آن
پادشاه فصلها ، پاييز!
مهدی اخوان ثالث
همه چی خوب بود . . . همه چی زود زود . . .
می گذشت و تنها غم من غم این روز بود
که تو بری و من گله کنم از دست تو . . . من عاشقت بودم دقیقا برعکس تو !
جای تو رو پر کنه واسم چه آدم دیگه ای؟؟
من تو رو میخوام که تو هم تو یک عالم دیگه ای . . .
همیشه کم میارمت . . .
همین که می نویسم و . . . به واژه می کشم تورو . . .
دوباره بارغم می شینه روی شونه های من . . .
همین که میشکفی مثه . . . یک گل میونه دفترم
دوباره گرمیه لبات دوباره گونه های من . . .
همین که میری از دلم . . . قرار آخرم میشی . . .
دوباره زخم می خورم دوباره باورم میشی
همیشه کم میارمت . . . نمیشه که نبارمت
همیشه کم میارمت . . . نمیشه که نبارمت
گریه فقط کار منه تو اشکاتو حروم نکن!
به واژه ای نمیرسی اینجوری پرس و جو نکن
فاصله ها مال منن . . . تا فاصله نگیرتم
بمون که باورت بشه گریه نمیشه سیر ازت
همیشه کم میارمت . . . نمیشه که نبارمت
همیشه کم میارمت . . . نمیشه که نبارمت
سنگ ها شاید
اما
گنجشک ها
هیچ وقت مفت نبوده اند !
قلبشان همیشه می زند . . .
یه دانشمند یک آزمایش جالب انجام داد . . .
اون یه آکواریوم شیشه ای ساخت و اونو با یه دیوار شیشه ای دو قسمت کرد. تو یه قسمت یه ماهی بزرگتر انداخت و در قسمت دیگه یه ماهی کوچیکتر که غذای مورد علاقه ی ماهی بزرگه بود .
ماهی کوچیکه تنها غذای ماهی بزرگه بود و دانشمند به اون غذای دیگه ای نمی داد. اون برای خوردن ماهی کوچیکه بارها و بارها به طرفش حمله کرد، اما هر بار به یه دیوار نامرئی می خورد. همون دیوار شیشه ای که اونو از غذای مورد علاقش جدا می کرد. بالاخره بعد از مدتی از حمله به ماهی کوچیک منصرف شد.
اون باور کرده بود که رفتن به اون طرف آکواریوم و خوردن ماهی کوچیکه کار غیر ممکنیه. دانشمند شیشه ی وسط رو برداشت و راه ماهی بزرگه رو باز کرد، اما ماهی بزرگه هرگز به سمت ماهی کوچیکه حمله نکرد. اون هرگز قدم به سمت دیگر آکواریوم نگذاشت. می دونین چرا؟ اون دیوار شیشه ای دیگه وجود نداشت اما ماهی بزرگه تو ذهنش یه دیوار شیشه ای ساخته بود . . . یه دیوار که شکستنش از شکستن هر دیوار واقعی سخت تر بود. اون دیوار باور خودش بود. باورش به محدودیت !
ما هم اگه خوب تو اعتقاداتمون جستجو کنیم، کلی دیوار شیشه ای پیدا می کنیم که نتیجه ی مشاهدات و تجربیاتمونه و خیلی هاشون هم اون بیرون نیستن و فقط تو ذهن ما وجود دارن.
هر فردی خود را ارزیابی می کند و این برآورد مشخص خواهد ساخت که او چه خواهد شد.
شما نمی توانید بیش از آن چیزی بشوید که باور دارید هستید، اما بیش از آنچه باور دارید می توانید انجام دهید.
نورمن وینست پیل
* * *
بابا بیخیال درد ما!
منم میرم متالمو گوش میدم . . .
به زندگیت برس!
فقط جان عزیزت درست متر کن! آدما قد خودشونن نه هم قد تصورات تو!
ادامه مطلب
وقتی نا منظمی ضربان قلبت را به پای عشق می گذاری ، ایستادنش را نیز به پای بی جنبگی ات بگذار!
گاهی باید نشنید . . . ندید . . .
نمی دانم!
خط خط نوشته هایم پر است از نمی دانم هایی که هنگام نوشتنش می دانم که می دانم!
گاهی جرئت نداری بگویی می دانی!
بگویی می دانستی و دانسته گام درین ورطه نهادی!
بگویی که فقط سرپوش می گذاشتی روی این زخم کهن!
نه به فکر التیامش بودی و نه مرهمی بود!
همه آمدند و نمکی پاشیدند و درد برای مدتی ساکت شد و باز . . .
در خلوت تو بودی و خودت و یک زخم چرکین!
راهی که آمدی و در تک تک قدم هایت یک قطره از خون پاکت چکید . . .
حال چگونه به تاول های پایت می خواهی بگویی تمام راه را اشتباهی آمده بودی؟!
نه! بی انصافی نکنیم . . .
گاهی دردها شیرینند...
استرس ها شیرین تر...
ولی چیزهایی می مانند و تجربه سخت تلخ!
هـــــیــــس .. ! حرف نزن ... حــــق تو در این قسمت زمین گرد نیمی از من است !
همیشه حــــق با من است ، من هر جای این قسمت زمین گرد بخواهم ، میروم اما تو نمی توانی .. مـــمنوعـــی !تو خودت را بپوشان ، من تحــــریک می شوم ! گرمت است ؟ به من مربوط نیست ، من تو را با فاحـــشه اشتباه خواهم گرفت !
در این قسمت زمین گرد من با نگاهم تورا برانداز می کنم ، نشانه ی زرنگـــی من است ، تو این کار را بکنی فاحشه ای !!
در این قسمت از این زمین گرد ، نوجوانیت با تعصب پدر و برادری بی منطق تر از من زندانی میشود ، از آن زندان که فرار کنی ، گیر من میفتی که ! اسم زندانبان عوض شده است ، شــوهــر بی منـــطق !
در این قسمت از زمین گرد ، هر دو اشتباه می کنیم ، هر دو جریمه میشویم ! من نقدی ! تو با سنگ ! سنگــــســارت می کنیم !!
در این قسمت از زمین گرد ، من 4 تا مثل تو می تونم داشته باشم ! چون صدایم از تو خیلی بلند تر است !
در این قسمت از زمین گرد ، تو که پیر میشوی ، دین من به من گفته است چه کاری کنم !!!
بلند نخند ، تار های مویت را بپوشان ، نگاه نکن ، تا بعد از زندگی در این جهنم ، باز هم به جهنم نروی !!
راستی ، من بمیرم در بهشت وعده ی بهتر از تو به من داده اند ! اسمش را گذاشته اند هوری ! صد برابر بهتر از تو !!!!
خسته ام ، خسته ام از دینی که پشت به پشت از پدر بزرگانم به من " ارث " رسیده است !
خــــدا این یه قــســمـت از زمــیــن گــرد را فراموش نکن !
با تشکر از فرزان عزیز